Ik ben zo iemand die graag de namen leest op graven. Een collega zei ooit: “dat moet je niet doen, daar word je alleen maar verdrietig van.” Maar dat heb ik dus helemaal niet.
Ik loop langs de stenen, lees de namen en fantaseer over de mensen die er liggen en de tijd
waarin ze leefden. Hoe ze waren, waar ze van hielden. Af en toe herken ik een achternaam
en denk: zou dat familie zijn van…?
Bij veel graven staat een regel vol liefde: “onze lieve moeder” of “zij was er altijd voor ons.”
Ook staat er wel eens niets, alleen de naam. En dat vind ik ook mooi, blijkbaar was dat
genoeg.
Hetzelfde heb ik met rouwadvertenties. Dat is de eerste pagina die ik opensla in de krant.
Misschien beroepsdeformatie, maar ik lees ze graag.
Soms staat er een zin die blijft hangen, zoals: “Je was er altijd, zonder veel woorden, maar
met een hart dat sprak.”
In één regel een heel leven.
Uitvaartzorg Treur & van Eijk